Ostatnio, kiedy słucham diss-tracków, czy to z Polski czy ze Stanów, przeważnie moją reakcją jest "co za bzdura". Rozumiem, że w kulturze hip-hop istnieje coś takiego, jak atak na słabszego MC i nikt przecież nie będzie nikomu zabierał prawa do tego typu akcji, ale chyba wolałbym, żeby raperzy zaczęli otwarcie mówić "chciałem zwrócić na siebie uwagę" niż wymyślać argumenty tak tępe, że aż krępujące dla odbiorców.

2012 ledwie się zaczął, a już mamy poważnego kandydata w kategorii "beka roku". Co ciekawe jest nim raper, który wydał niedawno bardzo dobry album i wrócił do łask wielu słuchaczy, którzy wcześniej uważali go za... słodziutkiego cukiereczka w sam raz dla młodzieży z suburbii.

Giszowiec, jedna z południowo-wschodnich dzielnic Katowic, początkowo miał być zapleczem mieszkaniowym dla pracowników kopalni "Wieczorek". Wiele lat później pojawiła się tam pierwsza hip-hopowa fura (a dokładnie Pierwsza Hip-hopowa Fura Na Giszowcu), a w niej Elien i Eneka - dwóch gości, którzy sprawiają wrażenie jakby celem ich życia, było poprawianie mojego humoru. Po bardzo udanym "Tylko Dla Twoich Uszu" z 2010 roku przyszedł czas na kolejny materiał grupy zatytułowany dźwięcznie "Nie Wiem Co Mnie Tak Porobiło Chłopaku".

Wydawnictwo niezależne, a zdecydowana większość polskich słuchaczy nie ma zielonego pojęcia co to za ekipa, ale produkcją zajęła się czołówka polskich producentów. Bob'Air, Stona, Roux Spana czy Eten nie oszczędzali się zresztą przy pracy na produkcją Mosz Batki Dziś. Jak wypada całość?

Wiele muzycznych doświadczeń z mojego życia zdążyło nauczyć mnie, żeby nigdy nie ignorować ŻADNEGO gatunku muzycznego (tylko proszę bez kontrargumentu dotyczącego disco polo). Zasada "nie ma złych gatunków, są złe płyty i wykonawcy" znajdowała swoje potwierdzenie tyle razy, że ciężko jest ją podważać. Mimo to drum'n'bass choć wydawał mi się ciekawy, nigdy nie był w stanie pochłonąć mnie na tyle, żeby słuchać całych albumów, wyszukiwać kolejne informacje i z wypiekami na policzkach czekać na kolejne krążki. Do niedawna. Jeśli jesteście odbiorcami muzyki z otwartą głową, jeśli lubicie dużo energii w kawałkach i nie kisicie się w jednym klimacie, mam dla was coś, co wyraźnie pokazuje jak wiele potencjału jest na Wyspach Brytyjskich.

Chase & Status to duet producencki, a ich muzyka do kategorii d'n'b, jungle, liquid funk... Przeze mnie od niedawna zaliczana go kategorii "kozackie". Zestaw gości z takimi postaciami jak Cee-Le Green, Maverick Sabre, Dizzee Rascal, Tinie Tempah czy Tempa T jest sporym plusem albumu, ale największym i tak są gospodarze, których spojrzenie na muzyki to rzecz, której nie warto przegapiać. Niezależnie od tego czego słuchacie na co dzień.

Jeszcze kilkanaście miesięcy temu większość osób zapytanych o Mac Millera odpowiedziało by "nie znam", a w najlepszym razie "to ten młodszy ziomek Wiza z Pittsburgha?". Dziś wiemy już, że debiut "coolest jew" jest pierwszym od "Dogg Food" Kurupta i Daza (!) wydanym niezależnie albumem, który zadebiutował na pierwszym miejscu listy Billboardu. Pozostaje trzymać kciuki, żeby dziewiętnastolatkowi nie poprzestawiało się w bańce, bo za parę lat może być człowiekiem, który będzie zmieniał ten gatunek i pchał go do przodu.

"Blue Slide Park" to pierwszy oficjalny album "maczka", a jego wydawcą jest oczywiście wizowe Rostrum Records. 144 tysiące sprzedane w pierwszym tygodniu świadczyłyby o tym, że to kozak straszny. Słusznie?

"Ostatnie dwudzieste urodziny potem leci trzeci krzyżyk/ Pozytyw wyciszony jak bit na końcu płyty" nawija Jeżozwierz w singlowym "Dziadostwie", które wraz z klipem jest chyba najlepszą zachętą do sprawdzenia tego materiału. Zachęt jest zresztą więcej - Jeż to MC doświadczony, wyrazisty, pewny siebie, charakterystyczny... Do tego płyta w dobie notorycznego, bezsensownego przeładowywania materiałów trwa nieco ponad pół godziny, a za muzykę w zdecydowanej większości odpowiada Święty Mikołaj. Pomagający mu Tedi Ted wnosi natomiast coś swojego i dodaje płycie kolorytu i charakteru... Co tu dużo mówić. "To właśnie jest Kolczasty dzieciaczyno". Musisz to mieć na półce.

"To znowu ja, po dziesięciu samobójstwach, pięciu morderstwach i trzech gwałtach" - taki właśnie jest Walles. Łódzki mikrofonowy popierdoleniec dysponujący stylem, który rozpoznajesz po pierwszym wersie, a w tym kraju zdarza się to równie często jak składna i poprawna wypowiedź selekcjonera kadry. Jego nowy mixtape zatytułowany "Łódzkie Gawędy" oparty o kradzione bity, to niby tylko preludium dla tego co ma nastąpić niebawem, ale nie moglibyśmy chyba powstrzymać się przed wrzuceniem tego na ruszt. Walles jest wyjątkowy i niepowtarzalny, dlatego właśnie do jego produkcji podchodzi się zawsze z nastawieniem "ciekawe co tam wymyślił", a nie "ciekawe na jakich bitach opowiedział to co słyszałem już pięćset razy".

Mixtape promowany był teledyskiem do numeru "Perfekcyjna Maszyna". Jak na moje, bardzo kiepski wybór. Poza nim na "Łódzkich Gawędach" jest jeszcze piętnaście tracków, które pokazują zarówno w czym Walles ma wielką przewagę nad sceną, jak i to na co powinien jeszcze zwrócić uwagę.

Poprzedni projekt Torae'a - Double Barrell z Marco Polo, był bombą szerokiego rażenia, która i w Polsce zostawiła po sobie wiele znaków. Nowy projekt reprezentującego Coney Island w Nowym Jorku rapera, to pełnoprawne solowe wydawnictwo.

Tracklista "For The Records" trochę przypomina mi "Salvation" Skyzoo, który jest zresztą serdecznym ziomkiem głównego bohatera. Różnica polega na tym, że Torae nie mówił, że to płyta życia. Mając podkłady takich ludzi, takie okoliczności. wypadałoby jednak zrobić coś naprawdę dużego. Skyzoo wyszło średnio. Jak będzie z Torae?