Według tego co Miuosh powiedział mi w naszej obszernej rozmowie na warszawskim Powiślu, jego nowy album zatytułowany "Prosto Przed Siebie" ukaże się 14 października. Jako, że nie mieliśmy okazji rozmawiać przy premierze "Piątej Strony Świata" po części porozmawialiśmy o obu płytach, ale nie tylko o tym.

Kiedy rozmawialiśmy gotowych numerów było 9, a teraz jest pewnie jeszcze więcej, bo Miuosh sprawiał wrażenie niezwykle zajaranego ostatnim progresem. Zapraszamy was na naszą rozmowę z właścicielem jednego z prężniejszych śląskich labeli, raperem, wydawcą - Miuoshem. Dzisiaj pierwsza część w której wracamy do "Piątej Strony Świata", ale nie tylko.

Przez wiele lat uważałem LL Cool J'a za nasmarowanego oliwką i oblizującego wargi w klipach gościa, który zyskał popularność dzięki laskom z całego Świata, które bardzo chciały się przytulić do sexownego Murzyna. Ignorancja bywa czasem silniejsza niż ciekawość. Dziś, kiedy pomyślę sobie, że kiedy ukazywał się "Mr. Smith", a był to rok 1995, gość był dziesięć lat (!) po oficjalnym debiucie nie chce mi się wierzyć. Pierwszy raper ze złotą płytą, ikona najlepszych lat Def Jamu, właściciel jednego z najbardziej niesamowitych flow ever.

"Mr. Smith" to album, który rozszedł się w nakładzie przekraczającym dwa miliony egzemplarzy. Nic dziwnego, bo to płyta, której praktycznie nie da się stawiać zarzutów, a jeśli już to mogą one wynikać tylko z subiektywnych preferencji. Jeśli ktoś lubi rap, którym rządzi perkusja i flow, które jest wyjątkowe nie poprzez maksymalne nagromadzanie rymów, ale przez tonację głosu, impet wersów i charakterystyczne podejście do rytmiki, na bank pokocha ten album.

Patrząc z perspektywy debilnej medialnej afery, która rozpętała się wokół kawałka na patencie, który w Stanach został przerobiony na wszystkie sposoby, Hukos przez chwilę stał się najpopularniejszym raperem w Polsce. Pisały o nim wszystkie media, a czas pokazał jakim pasożytem są szukając tylko kolejnej sensacji po to tylko, żeby po kilku dniach o niej zapomnieć. Mylili się jednak ci, którzy myśleli, że rapera z Białegostoku można skreślić.

Ma 28 lat i więcej mądrych obserwacji niż kolesie, którzy reprezentują jeszcze starsze od niego, ale też wchodzi do gry z impetem należnym prawdziwemu debiutowi. Przecież już "Ostrze Moich Oskarżeń" niosło ze sobą momenty w których kiwało się głową z uznaniem. To na co warto zwrócić uwagę przede wszystkim to fakt, że ten gość ma wam po prostu sporo do powiedzenia.

Wśród rapowych zajawkowiczów nie raz zdarzało się słyszeć, że hip-hopowa Australia kryje bardzo wiele niespodzianek. Dla mnie muzycznie od jakiegoś czasu kraj kangurów kojarzy się przede wszystkim z pewnym producentem, który swego czasu konsekwentnie zwracał na siebie uwagą produkcjami dla artystów Soulspazm Records. M-Phazes, bo o nim mowa, sprawdził się też w roli koncertowego DJ'a Eminema i Lil Wayne'a w trakcie ich trasy po Australii. Jako producent współpracował chociażby z Kwelim, Slaughterhouse, Pharoahe Monchem i prawie całym obozem Duck Down.

Nic więc dziwnego, że jego autorskie produkcje, prędzej czy później muszą zwracać uwagę. Jak robi się takie bity jak "Always" czy "Put Your Toys Away" ciężko przejść niezauważonym. Nowa pozycja w dorobku M-Phazesa to mixtape z remixami zatytułowany "Phazed Out".

Brother Ali to jeden z tych raperów, którym można zaufać, bo zawodzą naprawdę nieczęsto. Jego albumy zawsze były doskonale przemyślane, mądrze skonstruowane, zazwyczaj spójne i wciągające jako całość. MC z takimi możliwościami i umiejętnościami jak Ali słucha się z czystą przyjemnością, a propsy od Rakima nie powinny dziwić nikogo kto dokładnie przeszperał jego dyskografię.

Przy okazji tegorocznego święta zakochanych Ali zmontował darmową epkę co wcześniej mu się nie zdarzało. Siedem numerów, które wyprodukowali Jake One (z którym raper pracuje nad albumem "Mourning In America And Dreaming In Colour") oraz Ant odpowiedzialny za większość dotychczasowej muzyki Aliego. Co z tego wyszło?

Zapowiadając wam tydzień z Nigerem, powiedziałem, że w wywiadzie możecie spodziewać się tajemniczego gościa. Dziś nadszedł czas, żeby wam go zaprezentować. Zapraszamy na drugą część obszernego wywiadu z Nadzieją Gliwickiego Rapu...

Odkąd powstał Popkiller robiliśmy wszystko, żeby wyznacznikiem obecności artystów na naszej stronie był poziom artystyczny, który reprezentują. "Co Biały Ma Czarnego" to mixtape, który podobnie jak wiele innych, rewelacyjnych, a czasami nawet rewolucyjnych projektów, nie odbił się tak dużym echem jak powinien. Czemu moim zdaniem powinien? Bo w tym wypadku dwóch MC's i jeden DJ tworzą drużynę, której rap ma w sobie większość cech, które ja w tej muzyce uwielbiam. Ten kto woli rozpatrywać poglądy polityczne raperów zamiast słuchać co naprawdę mają do powiedzenia może w tym miejscu przestać czytać i poszukać sobie kolejnych obiektów do stawiania po drugiej stronie barykady. Dla mnie Nigerzy, pomimo naprawdę licznych różnic światopoglądowych stoją po mojej - hip-hopowej.

W komentarzach doczytałem się (nie polecam), że to goście "nie wiadomo skąd"... Pora odrobić lekcje kochani komentujący. Majkel był aktywny na śląskiej scenie od początku zeszłej dekady, przejechał Polskę wzdłuż i wszerz grając koncerty z najlepszymi i battlując się na wolno. W 2003 roku wydał legal w Blendzie, a po drodze setki razy pokazał, że jest jednym z najlepszych MC w tym kraju. Od dawna mówię, że to moje krajowe top 5, a Niger tylko utwierdził mnie w tym przekonaniu.