Ponad 76 minut muzyki, jeden z wyjadaczy mixtape'owej gry za gramofonami, shouty od takich ludzi jak Eminem czy Kanye West, a przede wszystkim jedenastu raperów uznanych za tych, którzy do gry mogą wnieść coś świeżego. Freshmanowy mixtape XXL'a i DJ'a Whoo Kida to oczywiście tylko początek tego co ma stać się w przyszłości z tymi kotami. Mimo wszystko ciekawość nie pozwoliła mi nie sprawdzić jak zaprezentowali się na "2011's Freshman Class: The Mixtape".

Wśród tych pięciu kwadransów muzyki znajdziecie zwrotki od całej jedenastki w której znalazły się w tym roku takie postaci jak Yelawolf, Lil B, Cyhi The Prynce, YG, Lil Twist, Diggy Simmons, Mac Miller, Meek Mill, Kendrick Lamar, Fred The Godson i Big K.R.I.T. Kto wypadł najlepiej?

Płyta rok w rok, trasa nonstop, platyny i złota sypiące się ostatnio praktycznie bez ustanku, nowe rozwiązania wydawnicze i coraz mniej rzeczy, które ograniczają wielki talent Adama Ostrowskiego... To wszystko sprawia z jednej strony, że jako fan czuję pewną satysfakcję i w sercu cieszę się, że w Polsce da się zrobić coś szczerego, prawdziwego i odnieść w ten sposób sukces. Z drugiej strony... Jak bardzo nie szanowałbym Ostrego, muszę przyznać, że w to wszystko, gdzieś wkrada się też monotonia, przesyt i zmęczenie materiału.

Świadomy słuchacz przeważnie oczekuje od swoich ulubionych artystów czegoś zaskakującego, nowego, świeżego. Zrobić coś takiego mówiąc prawdę, będąc szczerym i zarazem będąc statecznym i mądrym człowiekiem, który odniósł sukces to olbrzymie wyzwanie.

Co prawda tydzień z Reksem na Popkillerze już się zakończył, ale nie znaczy to wcale, że nie będziemy wam dostarczać kolejnych materiałów zebranych przy okazji niezapomnianego dnia z ShowOff w Warszawie. Dziś będziecie mieli możliwość obejrzeć u nas piętnastominutowy videowywiad z jednym z najlepszych raperów na Wschodnim Wybrzeżu Stanów Zjednoczonych - Reksem.

Gość, który w swoich tekstach morduje połowę sceny, potrafi bezpardonowo atakować nawet największych, a jego punche sprawiają, że cieszysz się, że nie dotyczą Ciebie w rzeczywistości okazał się sympatycznym i miłym koleżką.

Prawie 500 tysięcy odtworzeń nagrania ze studia z Ostrym, platyna przed wypuszczeniem singla, dużo pochlebnych opinii... "Reedukacja" trafiła już w nasze ręce i czas, żeby ocenić czy pierwszy album Slums Attack od pięciu lat faktycznie zasługuje na taki hałas.

Peja i Decks to dwa filary nie tylko poznańskiego rapu, ale polskiego rapu w ogóle. Ludzie związani z nim od zawsze, tworzący, promujący i wydający go od czasów, kiedy połowa dzisiejszej sceny nie miała jeszcze pojęcia czym on jest. Czy weterani wytrzymali presję i byli w stanie zrobić album wystarczająco dobry, żeby ludzie nadal chcieli słuchać SLU w 2011 roku?

Bisz swoimi dotychczasowymi dokonaniami zapewnił sobie u mnie dożywotnio, że każdy jego materiał sprawdzę uważnie. To ten typ rapera, który przy pięćdziesiątym przesłuchaniu tego samego albumu potrafi wbić Ci takiego gwoździa w bani, że przez pół dnia zastanawiasz się nad jego wersem. Nie znaczy to wcale, że przy pierwszy kontakcie robi negatywne wrażenie - wręcz przeciwnie. Bardzo sprawne, pewne i ewoluujące flow i teksty, które potrafią w dwóch linijkach zawrzeć więcej prawdy o życiu niż niejeden album.

Pekro był dla mnie anonimowy. Myślę, że wielu słuchaczy zapamięta jego ksywkę po "Burzy i Naporze". Literacki okres burzy i naporu przez jego sztandarowych twórców był określany również "epoką geniuszy". Bisz o geniusz się ocierał. Czy nowa epka jest godnym kontynuatorem "Raportu"?

Wśród osób z którymi mieliśmy przyjemność porozmawiać przy okazji naszych podsumowań zakończonej dekady 2001-2010, znalazł się jeden z najcenniejszych dla naszej sceny duetów MC/producent. Gdyby nie było Łony, polski rap straciłby 50% zawartej w nim pogody ducha i mądrości, bez Webbera nie dostalibyśmy charakterystycznie pociętych, świetnie produkowanych klasyków, których zapomnieć się nie da w żaden sposób.

Zapraszamy was do zrealizowanego w formie videowywiadu podsumowania dekady z Łoną i Webberem.

Naughty By Nature, to zespół, do którego musiałem się przekonywać, choć dziś nie jestem w stanie pojąć tego jak ich olbrzymiego potencjału mogłem nie usłyszeć na samym początku. Na papierze można spokojnie uznać, że to zespół idealny. Wielki szacunek na ulicach New Jersey idzie w parze z mainstreamowym sukcesem i wielkimi nakładami albumów, które schodziły z półek w latach 90. Zaangażowany przekaz pojawia się obok drapieżnego i rewelacyjnie zarapowanego bragga, a muzycznie Kay Gee dba o to, żebyśmy nie przestawali kiwać karkiem.

Najbardziej znanym hitem zespołu z pewnością jest "Hip Hop Hooray" pochodzące z albumu "19 Naughty III". Tak się składa, że obok sztandarowego hitu ekipy album przepełniony jest hip-hopem w najlepszym, eastcoastowym wydaniu.