Zagraniczny i polski hip-hop, muzyka, wykonawcy - Najlepszy portal hip-hop

Kick, push, kick, push, kick, push, kich, push, coast. W takim właśnie stylu wszedł (a może wjechał) na dobre do mainstreamu 24-letni wówczas Wasalu Muhammad Jaco, znany lepiej jako Lupe Fiasco. Skromny, inteligentny chłopak w okularach i bluzie z kapturem, opowiadający historię pewnego deskorolkowego zapaleńca. Wychowanek owianego złą sławą Southside, wyrastający jednak ponad przeciętność i nie ulegający przestępczym zapędom.

Typ, który z szarej rzeczywistości blokowisk potrafił wyłuskać to co najlepsze i stworzyć piękne, barwne, wciągające utwory o życiu. A także jeden z najlepszych rapowych debiutów ostatnich lat, płytę, którą w moim przekonaniu śmiało już możemy nazwać klasykiem.

WBW Beatbox Battle 2011 już za nami. O ogólnych odczuciach, o tym, czego brakowało młodemu pokoleniu i dlaczego szkoda, że nie wystąpili starzy wyjadacze, rozmawialiśmy z zasiadającym w jury Pejotem, zwycięzcą WBW sprzed dwóch lat.

DJ Ike to postać, która na scenie hip-hopowej jest już ponad 10 lat. Na koncie wiele nagrań z polskimi, jak i zagranicznymi muzykami. Czynnie zajmuje się graniem imprez, produkcją muzyki oraz turntablismem.

Już za kilka dni ukaże się jego płyta producencka pt. "Listen" i właśnie z tej okazji przeprowadziłem z nim rozmowę. Serdecznie zapraszam do lektury! Poniżej również dwa single z płyty, w tym jeden z udziałem W.E.N.Y. i Hadesa.

Jakoś tak jest z płytami których wyczekujemy, że głód rosnący w miarę zbliżania się kolejnych dat wydania bywa niezaspokojony. Nauczony doświadczeniem starałem się nie oczekiwać zbyt dużo od "Cats and Dogs", na które czekałem od momentu przebrzmienia ostatniej nuty z "The Weatherman".

Niektórzy z was mogą pamiętać, że jestem psychofanem DiLAted Peoples. Nadal jednak ciężko jest mi dojść do jednoznacznej konkluzji - czy drugie LP Evidence'a jest majstersztykiem czy kolejnym monotonnym, przehype'owanym, podziemnym wydawnictwem? Chciałbym więc otworzyć pod tym artykułem dyskusję na temat "Cats & Dogs", może pomoże wam ona zdecydować się, czy zakupić fizyczną kopię krążka.

Hip-hop z oldschoolowym zacięciem w Polsce raczej nie ma racji bytu. Co bardziej kumaci ludzie wybiorą złotą erę w Stanach, a młodociani eksperci od rodzimych produkcji nie widzą obok siebie raperów, DJ-ów, writerów i b-boy'ów - to takie niedzisiejsze. Siła Dźwieq przepadła bez echa, o świeżym jeszcze Hurragunie też pewnie za miesiąc nikt nie będzie pamiętał...

Płyta Stylowej Spółki Społem z 2005 roku również sprzedała się w jakimś śmiesznym nakładzie, mimo tego że została wydana przez Asfalt. Rok temu, tym razem bez niczyjej pomocy, SSS wróciło z nowym materiałem. Na dobrą sprawę, już w dniu premiery można było w ciemno przypiąć mu etykietę "przegapifszy". Nie szkodzi, "stara szkoła nie rdzewieje" i ma się dobrze.

Mając na uwadze, że owa recenzja opisuje książkę napisaną 55 lat temu, starałem się patrzeć  na nią okiem młodego człowieka.

Jednak całkowite odwrócenie się od charakteru tamtych czasów spowodowałoby zminimalizowanie krytyki, nie zrozumienie artystów, ich poglądów i odczuć. Miałoby to niebagatelny wpływ na wrażenia po przeczytaniu książki oraz wizerunek niniejszej recenzji.