Klasyka

Dokładnie dziś przypada czternasta rocznica śmierci jednego z największych raperów w historii hip-hopu. Notorious B.I.G. łączył w sobie tyle pozornie wykluczających się osobowości, pozostając przy tym tak bardzo autentycznym, że słuchanie jego płyt było i jest fascynującą rozrywką. W maju skończyłby 39 lat.

Naughty By Nature, to zespół, do którego musiałem się przekonywać, choć dziś nie jestem w stanie pojąć tego jak ich olbrzymiego potencjału mogłem nie usłyszeć na samym początku. Na papierze można spokojnie uznać, że to zespół idealny. Wielki szacunek na ulicach New Jersey idzie w parze z mainstreamowym sukcesem i wielkimi nakładami albumów, które schodziły z półek w latach 90. Zaangażowany przekaz pojawia się obok drapieżnego i rewelacyjnie zarapowanego bragga, a muzycznie Kay Gee dba o to, żebyśmy nie przestawali kiwać karkiem.

Najbardziej znanym hitem zespołu z pewnością jest "Hip Hop Hooray" pochodzące z albumu "19 Naughty III". Tak się składa, że obok sztandarowego hitu ekipy album przepełniony jest hip-hopem w najlepszym, eastcoastowym wydaniu.

Tę zapowiedź podesłał mi dzisiaj jeden z raperów o których na tej stronie pisaliśmy sporo (dzięki mordo!). Stwierdziłem, że podesłał to, żeby pokazać ludziom, którzy jeszcze nie widzieli. Jeśli już to obejrzycie, na film będziecie czekać z wypiekami na policzkach. Ice-T podszedł do "sztuki rapowania" bardzo poważnie, rozmawiając o niej z ludźmi, którzy mają pełne uprawnienia, aby w takiej kwestii się wypowiadać. Od Lorda Finesse po Immortal Technique, od Chucka D po Kool Keitha. Jaram się strasznie, a to przecież tylko zwiastun, jeszcze z 2010 roku.

W tym roku mijają dokładnie dwie dekady od momentu, kiedy na rynku pojawił się pierwszy album legendarnej grupy z New Jersey - Naughty By Nature. Tak mówią oni sami, choć gdybym chciał być wyjątkowo skrupulatny, przypomniałbym Treach'owi, Vin Rockowi i Kay Gee, że tak naprawdę dwie dekady minęły już dwa lata temu, bo w roku 1989 ukazał się album zespołu The New Style w skład którego wchodzili... Treach, Vin Rock i Kay Gee.

Tak czy siak, fani są już trochę wygłodniali, bo ostatni album zespołu to pochodzący z 2002 roku "Ilcons". Wygląda na to, że wkrótce możemy spodziewać się kolejnej płyty.

Przyznam, że tego numeru Nasa wcześniej nie znałem (podejrzewam, że wielu z Was też nie). Natknąłem się na niego przypadkiem, buszując po Internecie w poszukiwaniu kawałków, w których użyto sampli z utworów Ahmada Jamala [legendarny jazzowy pianista]. Szczęśliwie trafiłem na tę perełkę.

"One On One" pochodzi z 1994 roku i ukazał się jedynie na ścieżce dźwiękowej do filmu "Street Fighter". Nieźle, co?

Zastanawiające jest jak krótka bywa ludzka pamięć i wdzięczność. Historie polskich medalistów olimpijskich żyjących w biedzie znamy, ale okazuje się, że nie tylko u nas dawne legendy mają pod górkę.

Ojciec kultury hip hop, DJ Kool Herc, trafił do szpitala i czeka go poważna i kosztowna operacja, a że sytuacja jest ciężka, bo nie jest objęty ubezpieczeniem to o wsparcie finansowe poprosił od siebie na antenie DJ Premier...

O tym, ile miłych wrażeń i jak mocną podróż w przeszłość zapewniło mi budowanie tego zestawienia mogliście przeczytać we wczorajszym felietonie. Było pięknie i wspominkowo, była masa świetnej muzyki, której jakości nie da się podważyć.

Było jednak i ciężko, był ból głowy i zgrzytanie zębów. Dlaczego? A jak tu ułożyć i shierarchizować płyty, z których do każdej ciężko się przyczepić, z których każda wniosła coś do dorobku polskiego rapu i zapewniła mi masę dobrze spędzonego czasu? Gdy najpierw wypisałem płyty, które "muszą być w dziesiątce" to wyszło ich ponad 20, stąd dodatkowa dycha wyróżnień a i miejsce 10 jest ex-aequo, bo nie mogłem zdecydować się, by którąś z tych płyt "tylko" wyróżnić a i żal paru, które w końcu odpadły z całości. Zestawienie to budowałem praktycznie przez cały styczeń, ale chyba osiągnęło wreszcie stan, w którym nic bym nie zmienił.

Mimo tego, że ranking jest subiektywny (bo jak obiektywnie wybrać najlepszą płytę dziesięciolecia? Wszystko zależy od gustu, a nie czuję się też takim ekspertem i autorytetem, by swoje zestawienie publikować bez zaznaczenia subiektywności) to starałem się nie ograniczać do subiektywnych odczuć i tego, które płyty najbardziej lubię. Uśredniłem raczej własną opinię, sentyment, znaczenie jakie płyta miała dla sceny w momencie, gdy wychodziła i to, na ile wytrzymała próbę czasu i na ile wciąż wyróżnia się z tłumu oraz trzymałem się zasady, że jeden MC może mieć tu tylko jeden album. Jednak jeśli wciąż mierzi was kolejność i to, że płyta X jest pod płytą Y to olejcie miejsca, potraktujcie to jak zestawienie mocy i siły polskiego rapu w latach 2001-2010 (rok 2000 a w nim "Światła Miasta", "3:44" czy "Kinematografia" to jeszcze poprzedni wiek) i odpalcie krążki, które znacie lub nie. W końcu muzyka jest przede wszystkim po to, by jej słuchać, a ocenianie i klasyfikowanie to tylko dodatek. A tu bez wątpienia jest czego posłuchać...