Klasyka

Z muzyką jest tak, że czasami przez jakąś etykietkę, zbieg dwóch złych wrażeń ustawiasz się do niej "na nie". Tak zadziałało to w moich relacjach z muzyką Jedi Mind Tricks. Mroczne i ciemne tonacje w które uderza zespół mają swoje gorsze momenty, które te złe wrażenie wywołały, ale pomimo to ostatnio weryfikuję wszystko co wcześniej myślałem na temat grupy.

Jedną z przyczyn jest pochodzący z albumu "Servants In Heaven, Kins In Hell" kawałek "Uncommon Valor (A Vietnam's Story)" w którym u boku Vinnie Paza pojawił się kolejny z lekko niedocenianych przeze mnie MC's - R.A. The Rugged Man.

Kim jest Nas i czemu jest tak ważny dla hip-hopu nie trzeba tłumaczyć nikomu, kto ma chociażby mgliste pojęcie o amerykańskim hip-hopie. Syn Olu Dary wielokrotnie podkreślał swoją przynależność do kultury i wagę nagrań, których słuchał jako szczeniak na Queensbridge Projects. Wśród osób, które inspirowały go do pisania własnych zwrotek przeważnia pojawiają się MC Shan, Boogie Down Productions, Kurtis Blow czy Kool G Rap. Jako fan materiałów takich jak ten, nie mogłem sobie odmówić przyjemności podzielenia się nim z wami.

Znajdujemy się obecnie w samym środku tornada zwanego "podsumowania roku i dekady". Nie znaczy to jednak, że w naszym Klasyku nie możemy cofnąć się głębiej. Głębiej i czasowo i jeśli chodzi o rozpoznawalność.

Czas na materiał, którego autorzy są znani i cenieni przez wielu, ale ich wspólne dzieło z roku 1996 wciąż pokryte jest kurzem. Mówią wam coś ksywki Scarface, Devin The Dude, DMG czy Mike Dean?

Gdy ukazywało się "3:44" wiele osób było zawiedzionych. Bo to już nie ten Kaliber, bo bez Magika to nie to samo... Jednak po 10 latach materiał wciąż brzmi świetnie i wracam do niego z dużą chęcią i dużym sentymentem.

"Normalnie O Tej Porze" to singiel kultowy i niezwykły. Zapytacie dlaczego?

Wczoraj przedstawiliśmy wam przygotowane specjalnie dla Popkillera zestawienie najlepszych płyt roku 2010 w opinii Marcina Flinta. Dziś piszącego m.in. dla Życia Warszawy/Rzeczpospolitej, Przekroju czy Machiny a przez lata będącego najostrzejszym i najbardziej kontrowersyjnym piórem polskiego rap-dziennikarstwa.

Podsumowanie dekady to coś nad wyraz trudnego, każącego zebrać i porównać skrajnie różne albumy z okresu 10 lat. Jak wybrnął z tego Flint i które krążki ze świata i z Polski uznał za najwybitniejsze (póki co) w tym millenium?

Jeśli nie wiesz, kim są ci dwaj uśmiechnięci panowie po lewej, to albo urodziłeś się wczoraj, albo jesteś tu przez przypadek. Zresztą nieważne, czy wielbisz ich za rapowe klasyki czy dowiedziałeś się o ich istnieniu dopiero niedawno.

Po prostu sprawdź ich wspólny wywiad, nie tak obszerny jak nasza rozmowa z D.I.T.C., ale i tak wyjątkowo długi.

Dyskografia The Beatnuts to praca domowa, którą musi odrobić każdy, kto chce zrozumieć na czym polega brzmienie nowojorskiego rapu. Swój rozdział w historii tej muzyki zapisali złotymi zgłoskami, jednocześnie sprawiając wrażenie, jakby nigdy nie sprawiało im to większych trudności. Kiedyś próbowano doklejać im łatki w stylu "nowojorskie Cypress Hill" albo inne, bzdurne "latino-hop", które nigdy nie były tak pojemne by zawrzeć w sobie ogrom inspiracji, które niesie z sobą ich muzyka.

Oglądając wywiady z nimi, słuchając tego co mówią w tekstach, czasami ma się wrażenie, że to przykład olbrzymiego muzycznego geniuszu, który zesłano w ciała nastukanych imprezowiczów, którzy przez większość czasu rozmawiają o dupach. The Beatnuts to zespół w swojej karierze łączący rzeczy pozornie niemożliwe do połączenia i być może dlatego tak wyjątkowy.