R&B

Spike Lee to bez wątpienia jeden z tych reżyserów, którzy nie boją się podejmować problemów trudnych, kontrowersyjnych, mogących wywołać burzliwy dialog w społeczeństwie. Jeśli myślicie o ambitnym kinie afro amerykańskim, w głowie natychmiast powinno wam się zapalać  światełko z jego nazwiskiem. Działający aktywnie w przemyśle filmowym od 1983 r. artysta pod koniec XX w. miał już na koncie kilkanaście  świetnie przyjętych "jointów", a założona przez niego na początku kariery, prężnie rozwijająca się wytwórnia filmowa "40 Acres & A Mule Filmworks" stała się symbolem zaangażowanego kina afro amerykańskiego na najwyższym poziomie.

Na jesieni 2000 r. do kin w USA trafiła kolejna produkcja spod ręki mistrza – napisane i wyreżyserowane przez niego "Bamboozled". Film ten szybko okazał się komercyjną klapą, a mieszane recenzje i masa kontrowersji mu towarzyszących spowodowały, że po latach został niejako zapomniany i niezmiernie rzadko stawia się go w jednym rzędzie z pozostałymi klasykami Lee... Nie oznacza to jednak, że "Bamboozled" nie jest dziełem wartym uwagi – wręcz przeciwnie. Ta podejmująca problematykę rasową gorzka satyra na współczesny przemysł telewizyjny stanowi ważny element Spike’owej układanki, pozwalającej nam zrozumieć lepiej istotę tkwiących w społeczeństwie amerykańskim tarć i napięć.

Kariera Spike'a Lee jest naprawdę przebogata, a tydzień to zdecydowanie za mało, żeby zaznajomić was z jego twórczością. Tym bardziej, że Spike swoje zasługi notował nie tylko na polu reżyserii czy scenariusza, ale także produkcji. W filmie "New Jersey Drive" jest executive producerem, zresztą jego rękę w efekcie końcowym dostrzeże każdy kto zna charakterystyczne zagrywki z jego innych filmów. Jak widzicie jednak przede wszystkim skupimy się na przepotężnym soundtracku, zdecydowanie najlepszym jaki słyszałem w życiu, dwucześciowym wydawnictwie na którym pojawia się cała plejada gwiazd tworząc z dwóch krążków swoiste "the best of '95 hip-hop".

Kiedy ktoś kojarzy fakty, połączy czas powstania materiału z ksywkami zrozumie o co chodzi. Fanom rapu nie muszę tłumaczyć w jakiej formie w tamtym czasie byli Notorious B.I.G., Jeru The Damaja, Boot Camp Click, Redman, Naughty By Nature, Queen Latifah, Pharoahe Monch, O.C., Heavy D czy Lords Of The Underground. Wszyscy z wyżej wymienionych pojawiają się na soundtracku, a to może połowa tego co na nim znajdziecie.

Johnny Lowe to młody, utalentowany wokalista r&b pochodzący z miasta Omaha w stanie Nebraska. "What I Need" - pierwszy oficjalny klip w dorobku artysty - promuje jego debiutancki album zatytułowany "Nostalgia". Jeśli lubicie świeże, ale zarazem hołdujące klasycznym tradycjom r&b, muzyka tego gościa powinna wam przypaść do gustu. Za bit do "What I Need" odpowiada Suede. Cały album do odsłuchu w rozwinięciu.

Złota płyta za "channel ORANGE" była jakby naturalnym wynikiem tego, że Frank Ocean przygotował jeden z najlepszych albumów zeszłego roku. Nadzieja współczesnego R&B, powiew świeżości na scenie, gość który wpuszcza sporo świeżego powietrza do branży - pisały o nim nawet polskie tygodniki, a płyta również na Wisłą znalazła licznych zwolenników. 25-letni wokalista z Long Beach w sesjach nagraniowych do tego albumu zostawił wiele numerów, które ostatecznie nie znalazły się na trackliście. Dziś prezentujemy wam jeden z nich - "Eyes Like Sky".

The Weeknd upodobał sobie wbijanie się na single raperom...  i zjadanie ich klimatem. W sensie przyćmiewanie, narzucanie swojej własnej muzycznej wizji i spychanie na drugi plan, jakby to on był gospodarzem. Było tak i u Drake'a ("Crew Love") i u Wiza ("Remember You"). Teraz czas na collabo z reprezentantem Three 6 Mafii i Taylor Gangu - stejflajowcem Juicy J'em. Jak brzmi "One Of Those Nights"?

Dlaczego: Nasze walentynkowe video dnia to smutna i melancholijna kompozycja z wątkiem damsko-męskiego rozczarowania. Nie bójcie się jednak o rzewne i płaskie popowe przyśpiewki - "Twenty Eight" to świetny, nastrojowy utwór w wykonaniu wokalisty nazywanego przez niektórych "najlepszym głosem w czarnej muzyce od czasu Michaela Jacksona", a sam numer to rozbudowana metafora, opisująca zawód Weeknda związany z wejściem w mainstream i poznaniem go od podszewki. Tytułowe "28" to za to ilość gramów tworząca uncję, używana w światku nielegalnego narkotykowego biznesu, co ma nawiązywać do uzależniającej mocy muzyki.

Stawiany w jednym rzędzie z niedawnymi objawieniami czarnej muzyki jak The Weeknd i Frank Ocean, mający na koncie współpracę z Nasem ("Summer on Smash"), J.Cole’m ("All I Want Is You") i Wale’m ("Lotus Flower Bomb"), 27-letni Miguel to obecnie jedna z największych nadziei męskiego r&b i talent dużego pokroju, którego w żadnym wypadku nie należy lekceważyć.

W październiku zeszłego roku kalifornijski wokalista wypuścił swój drugi solowy album "Kaleidoscope Dream", który zebrał świetne recenzje za oceanem i został nominowany do tegorocznej nagrody Grammy w aż 4 kategoriach: "Best Urban Contemporary Album", a także, za sprawą singla "Adorn", do "Best R&B Performance", "Best R&B Song" i "Song Of The Year" (zresztą w tej przedostatniej zwyciężył i to ledwie kilkanaście godzin temu). W czym tkwi fenomen Miguela i o co ten cały szum?