Zagraniczny i polski hip-hop, muzyka, wykonawcy - Najlepszy portal hip-hop

"Minus i minus", jak o sobie mówią, "uwięzieni we własnych ambicjach, za słabi na przebicie się przez kult przeciętności". Kilka dni przed premierą pierwszego długogrającego albumu "Więzień swoich czasów" opowiadają, jak wygląda u nich proces twórczy. Tak to robią Emtes i Dj Owat!

Jako, że ten tydzień poświęcony jest niemal w całości ogłoszonym niedawno Freshmanom jako dziennikarz uznałem, że musem z mojej strony będzie zapoznać się z każdym z tej dziesiątki, którego jeszcze sprawdzić okazji nie miałem. Szczęście, że moja dusza słuchacza jest nieustannie głodna czegoś nowego - większość artystów miałem już z głowy na długo przed ogłoszeniem, że znaleźli się w tej szczęśliwej dziesiątce. Są jednak wyjątki.

Jak zaprezentował się nieznany mi zupełnie Don Trip? Czy jest dowodem na to, że dziennikarze XXL'a to zdolni rapowi skauci, czy może dowodzi, że niektóre wybory to nieporozumienie?

Odkąd pamiętam, Snoop Dogg zawsze znajdował się na samym szczycie rankingu najpopularniejszych hip-hopowych "palaczy", a silne zamiłowanie do marihuany stało się na przestrzeni lat jego znakiem rozpoznawczym.
Faktycznie, dzisiaj Calvin jest kojarzony z zielonym liściem w równym stopniu, co z nagraniem "Doggystyle". Nic więc dziwnego, że raper postanowił przenieść swoją miłość do konopi na duży ekran i do studia, czego efektem będzie mający się pojawić wiosną tego roku film "Mac And Devin Go To High School" oraz ścieżka dźwiękowa o tym samym tytule.

Wspólny projekt kalifornijskiego weterana z młodym reprezentantem Pittsburgha od początku kojarzył mi się ze słynnym "How High" sprzed dekady. Pomysł raczej wtórny, a jak z wykonaniem?

"Fuck your dress code, let the Jets through". Curren$y wraca, tym razem z długo oczekiwanym, najbardziej wyróżniającym się spośród jego dyskografii, albumem.

Zapraszam do świata, w którym zioło się nie kończy, a piękne kobiety siedzą na fotelu pasażera oldschoolowego Muscle Cara. Zapraszam do "Muscle Car Chronicles".

Kim jest Roach? To pytanie od jesieni ubiegłego roku zadaje sobie spora cześć hip-hopowej polski. Reprezentujący Gdynię 25-letni mc wkroczył na rodzimą scenę z głośnym hukiem a wielu słuchaczy, odpalając single "L.A. 2 Tricity" i "Gangsta Funk" przecierało oczy ze zdumienia, widząc ksywy widniejące na "ficzuringach". Jako koneser kalifornijskich klimatów również byłem bardzo mile zaskoczony współpracą młodego rapera z legendami zachodniego wybrzeża, jako że zawsze propsowałem wszelkie próby promocji West Coast'u na naszym krajowym podwórku.
Efekt końcowy w postaci płyty "Trójmiejski Funk" wzbudzał moją ciekawość i kiedy przed kilkoma dniami dostałem wreszcie materiał do sprawdzenia, w moich myślach kłębiło się tylko jedno pytanie:

Czy nieznany debiutant jest w stanie przebić się do świadomości polskiego słuchacza z czymś innym ale oryginalnym?

Od wydania wspólnego albumu Solara i Białasa minęło już kilka miesięcy. Krążek "Z ostatniej ławki" od początku wyróżniał się nie tylko świetną oprawą graficzną przygotowaną przez Alka Morawskiego znanego szerzej jako Lis Kula, ale przede wszystkim charakterystycznością wymienionego w pierwszym zdaniu duetu.

Po prawie pół roku przyszedł czas na postawienie pytania: czy materiał przetrwał pierwszą próbę czasu? Moim zdaniem odpowiedź brzmi: tak.