Klasyka

Public Enemy - He Got Game (1998)

Dlaczego: Dziś wieczorem CNN Czarnej Ameryki pokaże się po raz pierwszy w warszawskiej Stodole. Występując z żywym bandem z pewnością pokażą, że wciąż mają grę... w ręku.

Zgodnie z przewidywaniami - w sobotę w okolicach Nowego Światu odbyła się fantastyczna impreza. Publiczność dopisała, nie było przypadkowych ludzi, prawdopodobnie z powodu braku warszawskich supportów. Mała sala koncertowa Powiększenia była wypełniona prawie po brzegi, a publiczność miała mnóstwo dobrej energii. Ale po kolei.

Różnorodność muzyki, którą prezentujemy wam na łamach Popkillera czasem dziwi mnie samego. Hip-hop to gatunek, którego granice są tak szerokie, że nie sposób wygłaszać o nim generalne teorie mając pewność, że nie znajdzie się jego gałąź, która tym twierdzeniom zaprzeczy. W dzisiejszym Klasyku Na Weekend coś czego raczej nie pokochają Ci, którzy po nocach uczą się tekstów Commona na pamięć, na ścianie wieszają plakaty z Talibem Kweli, a poza Nowym Jorkiem znają tylko współczesne dokonania Bostonu i "Chronic 2001" i dwa numery Outkastu. "It's a SCC thang!".

"Russel Simmons pozwolił nam wejść do studia i zrobić dokładnie to co chcieliśmy zrobić" powiedział Havoc przy okazji premiery albumu. Nie mylcie go z członkiem Mobb Deep. Kiedy Havoc i Prodeje z tą liczna grupą jeździli po ulicach Sout Central LA i grali tam, gdzie tylko dano im taką możliwość, Havoc i Prodigy z Mobb Deep pewnie prosili jeszcze swoich ziomów, żeby przynajmniej dosłuchali ich taśmy do końca. O ile takie w ogóle już istniały. "'N Gatz We Truss" to drugi wydany oficjalnie album SCC, ale pierwszy, który wyszedł już pod pieczą "wielkiego brata" - Russela Simmonsa i jego Def Jamu. Gangsta rap chyba nigdy wcześniej i nigdy później nie był aż tak niepoprawny politycznie.

Może analogia ta nie będzie najlepiej dobraną w historii, ale Siła Dźwięq (a.k.a. Siła Dźwięku) w moich oczach jest dla polskiego rapu tym czym Afrika Bambaata dla rapu w ogóle. Weterani, którzy nigdy nie odnieśli sukcesu komercyjnego, zawsze tryskali nie tylko pozytywną energią, ale i miłością dla tej kultury, której nie musieli specjalnie podkreślać. Zawsze było ją widać gołym okiem.

W dzisiejszym Diggin' In The Videos chciałbym pokazać wam pochodzący z 2000 roku teledysk do kawałka "Reprezentacja Polski", który śmiało może reprezentować charakter muzyki chłopaków.

Jaka jest kondycja polskiego popu widać gołym okiem - prawie nic ciekawego się nie dzieje, a muzyka, którą gra przeciętne radio to w znacznej większości nuda i słabość. Szkoda, zwłaszcza że nie zawsze tak było. W czasach komuny rodzimy pop, jazz
i bigbeat były potężne, a popularne piosenki, które znała każda przeciętna gospodyni domowa były nierzadko perełkami. Nic też dziwnego, że jest trochę producentów, którzy w polskiej muzyce lat '60, '70 i '80 grzebią i chętnie z niej samplują.

Są też ludzie, którzy jarają się polską tradycją muzyczną, chcą ją pokazać innym i przechować to, co najlepsze, przemycając też odrobinę charakterystycznego socrealowego klimatu. I o to chodzi w Fonotece - projekcie 77 Cuts, o którym słyszeliście w tekstach Ortegi.

To jedna z najbardziej klasycznych sesji freestyle'owych w historii. 23 lutego 1995, w kultowej radiowej audycji Stretch & Bobbito Show zawitali Big L i jego młody podopieczny... nazwiskiem Shawn Carter.

Do tej pory po Internecie krążyła niepełna 7-minutowa wersja. Teraz udało się znaleźć pełną 10-minutową wolnostylową sesję, którą trafiła do nas dzięki DJPremierBlog.com!

Outlawz to kolektyw, który mimo śmierci swojego założyciela i największej gwiazdy (2Paca) wciąż działa i nagrywa a niedawno skład powiększył się o powracającego Husseina Fatala. Na 31 października zapowiedziana jest premiera ich kolejnego mixtape'u "Killuminati 2K10", który ma poprzedzić przyszłoroczny album.

Póki co mamy dla was numer z gościnnym udziałem byłego członka G-Unit, którego krążek "Rehab" otrzymał od nas ostatnio bardzo pozytywną recenzję.