Zagraniczny i polski hip-hop, muzyka, wykonawcy - Najlepszy portal hip-hop

"2010", czyli pierwszy projekt Pokoju Z Widokiem Na Wojnę udowadniało konsekwentny progres Jurasa i przypominało jednego z mniej aktywnych, ale bynajmniej nie niewartych uwagi członków ZIP Składu - Korasa, będąc zarazem ciekawą pozycją z nurtu refleksyjnego ulicznego rapu.

"Droga Wojownika" to teoretycznie kontynuacja, ale praktycznie materiał zdominowany przez Jurasa i będący w większości jego solowym popisem (Koras pojawia się w dwóch numerach). Świetny singiel "Moja pierwsza dziewczyna" zaostrzył apetyty i podkręcił oczekiwania. Jak całość wypada w porównaniu do poprzednika?

Jeśli wartość jakiegokolwiek zespołu ocenialibyśmy na podstawie ilości fanów na Facebooku, Siedem Łez już na starcie musielibyśmy skreślić - w końcu dwóch sympatyków to cokolwiek niedużo. Wirtualny świat, niestety, niewiele mija się w tym przypadku z rzeczywistością, choć debiutancki "Wielki Sen" rozszedł się całkiem nieźle.

Tak szczerze: słyszeliście w ogóle o albumie "2+2=7"? Pewnie nie. W takim razie czuję się zobowiązany do przekonania was, dlaczego warto sięgnąć po tę płytę.

"Pierdoliłem o szampanie, dziwkach i melanżach, imponowała mi branża, teraz dla mnie gówno warta" - takie wersy w tytułowym "Dorosłem Do Rapu" kazały oczekiwać materiału całkiem innego od poprzednika.

Po udanym "Pod Prąd" było zbierające bardzo średnie oceny "Jeden na Milion". Jak na tym tle wypada najnowszy album?

Premiera najnowszego solo Onara zatytułowanego "Dorosłem Do Rapu" już w piątek, a my mieliśmy już możliwość osłuchania się z materiałem i co za tym idzie dokładnego przepytania połówki Płomienia 81 o tym, co zawarte jest na płycie.

Dziś możecie więc obejrzeć 20-minutowy, przeprowadzony w warszawskiej Galerii Koloru wywiad - a w nim o tytułowym dorastaniu, powrocie do klasycznych brzmień, odcięciu się od melanżowych treści, obecnym stanie polskiej sceny czy planach związanych z kolejnym Płomieniem.

"Heavy Mr Big Stuff" to pierwszy z wielu hołdów hip-hopowej społeczności dla zmarłego przed kilkoma dniami rapera Heavy D, jakie z pewnością pojawią się w nadchodzących tygodniach. Krótki, aczkolwiek treściwy utwór jest wyrazem szacunku, jaki okazuje nieżyjącej legendzie kalifornijski weteran DJ Quik. Do sprawdzenia powyżej - R.I.P. Heavy D.

Ciężko mi wyobrazić sobie polski underground bez Jota. Gość, który nagrał w życiu setki zwrotek, a wciąż ma się wrażenie, że z każdą płytą przynosi coś nowego, nawet jeżeli pozornie wcale tak nie jest... Odwieczny reprezentant 71 to jeden z niewielu polskich raperów, których się bardziej czuje niż tylko słucha.

Świetne flow, które poznajesz po pierwszej przejechanej linijce plus jak się okazuje ciągle rosnący potencjał do robienia bitów! Nowa epka pana Jot O Te to osiem wyprodukowanych przez niego samego numerów, które ponownie potwierdzają to co napisałem w pierwszym zdaniu tej recenzji.

Kick, push, kick, push, kick, push, kich, push, coast. W takim właśnie stylu wszedł (a może wjechał) na dobre do mainstreamu 24-letni wówczas Wasalu Muhammad Jaco, znany lepiej jako Lupe Fiasco. Skromny, inteligentny chłopak w okularach i bluzie z kapturem, opowiadający historię pewnego deskorolkowego zapaleńca. Wychowanek owianego złą sławą Southside, wyrastający jednak ponad przeciętność i nie ulegający przestępczym zapędom.

Typ, który z szarej rzeczywistości blokowisk potrafił wyłuskać to co najlepsze i stworzyć piękne, barwne, wciągające utwory o życiu. A także jeden z najlepszych rapowych debiutów ostatnich lat, płytę, którą w moim przekonaniu śmiało już możemy nazwać klasykiem.