Klasyka

Masta Ace to człowiek, który po genialnych "Disposable Arts" i "A Long Hot Summer" stał się pupilkiem wszystkich fanów brzmienia "złotej ery" przeniesionego w XXI w. na co sobie zresztą zasłużył jak nikt. Dzieciaki wciąż sięgają po te albumy i jestem pewien, że na złe im to nie wyjdzie. Jednocześnie śmiać mi się chce jak ci wszyscy "psychofani", "fanatycy" i "wyznawcy" reagują na pytania o debiut rapera, który ujrzał światło dzienne w 1990 roku nakładem Cold Chillin - wytwórni, która na przełomie dekad miała taką skuteczność w wydawaniu klasyków, że żadna inna w historii nie mogła nawet zbliżyć się do tego pułapu. Label stanowiący zaplecze legendarnego JUICE Crew, do którego należał młodziutki Masta, pozwolił chłopakowi zadebiutować, a ten wykorzystał okazję, tak jak powinien.

Po udziale (obok takich postaci jak Big Daddy Kane czy Kool G Rap) w jednym z najsłynniejszych singli w historii hip-hopu - "The Symphony" - Ace wypuścił dwunastkę "Together/Letter To The Better", która przyjęła się dobrze. Zaraz potem zaczął pracę na albumem, który nazwał "Take A Look Around". Jeśli go nie słyszeliście... rozejrzyjcie się dookoła i szybko sobie go skołujcie.

Wydawało się, że GangStarr Foundation to już przeszłość i nie ma opcji na wznowienie działalności grupy ludzi, którzy skupili się wokół Guru i Preemo na początku lat 90. Lil Dap, Melachi the Nutcracker i Jeru The Damaja spotkali się jednak w studio, aby oddać hołd swojemu wielkiemu koledze.

28 września w sklepach pojawi się album Group Home zatytułowany "Gifted Unlimited Rhymes Universal".

Grupa łódzkich zajawkowiczów już od paru dobrych lat robi coś godnego wielkiego uznania. Poczynając od rozbudowanego festiwalu graffiti, na którym pojawiają się światowe sławy a łódzkie ulice i mury pokrywane są malunkami a kończąc na odbywającej się od 2 lat części koncertowej.

Na Outline Colour Festivalu widzieliśmy już Masta Ace'a z eMC, DJ-a Premiera, Pharoahe Moncha, Jeru czy M.O.P. a w tym roku wybór trafił idealnie w sam środek moich koncertowych marzeń.

Hip-hop bywa grą z cholernie niesprawiedliwymi zasadami. Zdarza się tak, że sprzedajesz epkę z bagażnika samochodu, ludzie poznają się na tobie, propsują, szlifujesz styl stając się jednym z najlepszych, nagrywasz wybitne albumy, pracujesz z najlepszymi w branży... I po 15 latach zamiast siedzieć na dolcach i odcinać kupony, widzisz, że Twój najlepszy (?) album jest białym krukiem, na którym zarabiają eBayowi manipulanci, a nie ty.

Dwaj reprezentanci Bronxu, którzy debiutowali na "Funky Technician" Lorda Finesse, w pierwszej połowie lat 90. wydali dwie płyty, które są klasykami, nawet w obiektywnym ujęciu. Nie wiem czy znajdzie się osoba, która takiemu stwierdzeniu zaprzeczy, a jeśli tak, to nie pałam do niej sympatią. "Runaway Slave" i "Goodfellas" to albumy bez których rap na pewno nie byłby dziś taki sam. Fani D.I.T.C. do dziś spierają się, która z nich jest lepsza. W dzisiejszym Klasyku Na Weekend zajmiemy się drugą, pochodzącą z 1995 roku, mroczniejszą i cięższą produkcją.

Myśląc o świetnym albumie Diamonda "Hatred, Passions & Infidelity" kojarzymy przede wszystkim klasyczny "The Hiatus" (to ten numer, który pojawił się w skicie "Noc" na płycie Eldo "27"). Ale najstarszy z członków D.I.T.C. postarał się, by nie był to jedyny moment, do którego będziemy wracać latami.

"5 Fingaz Of Death" to kooperacja morderczej piątki członków crew, którzy na brudnym nowojorskim bicie postanowili polecieć ostro i bez hamulców. I zrobili to naprawdę niesamowicie a Fat Joe ma tu moim zdaniem zwrotkę życia.

Wspominaliśmy wam już że AZ pracuje nad nowym albumem, ale tym razem nie o tym. 10 października światło dzienne ma ujrzeć reedycja jego największego klasyka, czyli "Doe Or Die", które obchodzić będzie 15 urodziny. Z tej okazji ukazał się numer promujący ten okazjonalny projekt.

Kawałek zatytułowany jest "Nothing Move", gościnnie pojawia się w nim June Summers, a wyprodukował Roctimus Prime i to właściwie wszystko co wiemy na jego temat.