Klasyka

Kocham jazz-rapowe produkcje... gdy myślę jazz-rap, w głowie pojawia się obraz ostatniej płyty Milesa, potem jazzujące rapsy De La Soul czy ATCQ, następnie wnikliwie szukając po temacie odnajduję Justice System, Alphabet Soup, MC Jesus'a, Grega Osby'ego.

Po przesłuchaniu kilkunastu czysto jazzoworapowych płyt, stwierdzam, że bardzo wielu muzyków jazzowych (w tym legend), miało swój pokaźny udział w powstaniu masy klasycznych rapowych nagrań. O profesjonalnych muzykach w świecie rapu napiszę kiedyś obszerny artykuł (choć niniejszy artykuł traktuje także o nich), teraz jednak pragnę rozpocząć serię recenzji jazz-rapowych płyt.

Kiedy czytacie te słowa, jestem już w drodze na Coke Music Festival, aby kolejny raz zobaczyć jednego z moich muzycznych idoli. Rap Snoop'a na "The Chronic" i "Doggystyle" był jednym z pierwszych, jakie usłyszałem w początkowym stadium mojej fascynacji "czarną muzą" i do dnia dzisiejszego zajmuje specjalne miejsce w moim sercu.
Obecnie, Snoop Dogg jest jedną z największych gwiazd muzyki rozrywkowej i droga, jaką przebył od od szczeniackiego freestyle'owania z kumplami w Long Beach do występów przed wielotysięczną publiką na najpopularniejszych festiwalach świata jest naprawdę imponująca.
Wciąż jednak powracam z sentymentem do starych nagrywek, łudząc się że Snoop razem z resztą swojej starej ekipy DPGC, nagrają jeszcze kiedyś materiał równie przełomowy jak "The Chronic".

Snoop Dogg jest idealnym przykładem rapera, który z naturalną łatwością odnajduje się w każdej konwencji, a imprezowe kawałki od zawsze były najmocniejszym punktem w jego twórczości.
Praktycznie wszystkie albumy zawierają przynajmniej kilka numerów w tym klimacie, z których co najmniej jeden jest dziś uznawany za klasyk a najbardziej kultowym i niezapomnianym utworem z nich wszystkich jest z pewnością "Gin And Juice".

Kultowy debiut Raekwona zna chyba każdy. Członek Wu-Tangu spotkał się ostatnio w studiu z The J.U.S.T.I.C.E. League, by porozmawiać o tym, jak powstawało "Only Built 4 Cuban Linx" a na koniec podpisać kasetę. Warto obejrzeć.

Najbardziej klasyczny materiał producencki w polskim rapie? Z pewnością w gronie 3-4 najczęściej wymienianych pozycji musi znaleźć się debiut Waca. Debiut i do dziś ostatni producencki krążek warszawskiego talentu, bo zapowiedzi kontynuacji zdążyły się już mocno rozmyć.

"Świeży Materiał" to kawał historii rodzimej sceny a takie numery jak "Graffiti" czy "Tak To Wygląda" po prostu musi znać każdy. "Świeży Materiał" to zarazem moment, w którym Wilku wspiął się na swoje wyżyny a wejście w "Czas Dokonać Wyboru" często uznawane są za jego życiówkę.

Na początku trzeciego millenium, kariera Above The Law stanęła na rozdrożu. Zespół po wydaniu kilku gorzej przyjętych płyt i burzliwym rozstaniu z Tommy Boy Records poszukiwał nowej tożsamości oraz kogoś, kto na nowo rozbudził by w nich entuzjazm i zapewnił niezbędne narzędzia promocyjno-marketingowe, które pomogą im przygotować wydawnictwo grubego kalibru. Pomoc nadeszła szybko i wydawać by się mogło, z najbardziej nieoczekiwanej strony...

Kiedy era G-Funku dobiegła końca a kurz po awanturze między wschodnim a zachodnim wybrzeżem zaczął pomału opadać - dla muzyków z Kalifornii nastały ciężkie czasy.
West Coast przejadł się w mainstreamowych mediach a "Gangsta Rap" został skutecznie wyparty przez powracający do łask Nowy Jork oraz rodzące się na południu imperium No Limit.