Zagraniczny i polski hip-hop, muzyka, wykonawcy - Najlepszy portal hip-hop

50 Cent to bez wątpienia jedna z największych mainstreamowych gwiazd ostatnich lat. Diament oszlifowany za sprawą 9 pocisków i starań duetu Dre/Eminem wypalił na dobre w roku 2001 zdobywając na długie miesiące szczyty list przebojów i stając się synonimem "tego złego, komercyjnego rapu mówiącego tylko o gangsterce i imprezach". Mimo tego, że w ostatnim czasie nie jest już o nim aż tak głośno a miejsca na szczycie musiał ustąpić Lil Wayne'owi to Fiddy i jego G-Unit wciąż pozostaje marką skupiającą na sobie uwagę mediów i fanów.

Pod koniec ubiegłego roku na sklepowe półki trafił najnowszy krążek nowojorczyka zatytułowany "Before I Self Destruct" i to właśnie z okazji złotego już wydawnictwa Cenciak 6 kwietnia po raz trzeci odwiedził Polskę. Tym razem Curtis wrócił do miejsca, w którym zjawił się po raz pierwszy - na warszawski Torwar. Przypomnijmy, że zawitał też na krakowski Coke a planowany był również występ w Gorzowie, który finalnie jednak odwołano.

Jeszcze nie tak dawno, gdyby powiedziano o powrocie Brand Nubian, to nikt prawdopodobnie nie miałby obaw o poziom ich nowej płyty. Problem pojawił się kilka dni temu, w momencie pojawienia się na rynku sequela do "Wild Cowboys" - solowego debiutu jednego z filarów tego klasycznego przecież składu - Sadata X.

Zeszłoroczne wyczyny dwóch głównych głównych raperów Brand Nubian - Grand Puby i właśnie Sadata X - dawały nadzieję na comeback i przyzwoity poziom wspólnego wydawnictwa. "Retroactive" Puby było jedną z najlepszych pozycji minionego roku, a "Brand New Bein'" tego drugiego, przeszło trochę niesłusznie niezauważone. Nadzieję na inny stan rzeczy, wniosła wieść o wydaniu w tym roku "Wild Cowboys II".

Nawet zdając się na recenzje renomowanych, zagranicznych portali, i najstaranniej dobierając sobie płyty nieznanych artystów z głębokiego undergroundu, zawsze ma się możliwość, a wręcz spore prawdopodobieństwo trafienia na kolejną, żałosną, nic nie wnoszącą produkcję nierozgarniętych chłopaczków z suburbii. Nie da się ukryć, że to strasznie wkurzające... Kiedy jednak słucham sobie takich płyt jak "Everything In Time" stwierdzam, że warto czasem wtopić, żeby trafiać na albumy jak ten. Pośród chłamu, w którym ludzie z wytwórni już dawno przestali brudzić łapska, zdarzają się czasami bardzo dobrze oszlifowane diamenty. Nowojorski producent DJ Center ze swoją pierwszą płytą, wydaje się być jednym z nich.

Na łamach Spinnera udało nam się opublikować równe 100 odcinków cyklu Diggin' In The Videos. Ostatni dotyczył rapowego hymnu stworzonego przez Swaya i King Techa.

Możemy więc teraz konsekwentnie kontynuować digginowe działania, rozpoczynając od nowej setki. Na początek, w dzień po uruchomieniu Popkillera, nie mogliśmy wybrać niczego innego. W stu procentach zgadzamy się z Ice Cube'em, że "to był dobry dzień".

Gdybym taką wiadomość pisał do was w roku 1995 pewnie zrobiłoby to większe wrażenie niż dziś. Polski rynek muzyczny skurczył się, osłabił i zgłupiał, a wraz z nim zdziadziała również jego sztandarowa nagroda czyli poczciwy Fryderyk. Pomijając takie piękne momenty w historii jak zwycięstwo Reni Jusis w kategorii hip-hop/r&b (nominowana zresztą w tym roku w kategorii... piosenka poetycka) warto wspomnieć, że nagrodę dostawali chociażby Kaliber 44, Slums Attack, Paktofonika, Fisz/Emade czy Sistars... W tym roku po raz drugi padło na Ostrego.

20 kwietnia to światowy dzień palaczy pewnego zielonego specyfiku, którego legalizacji domagają się masy rapowych tuzów. Jednym z najbardziej pozytywnych i najmocniej powiązanych z hasłem "Smokin weed, feelin fine" jest houstoński geniusz Devin The Dude.

Dziwi więc, że jego najnowszy krążek, zatytułowany notabene "Suite 420" trafia na sklepowe półki właśnie jutro? No właśnie.