Zagraniczny i polski hip-hop, muzyka, wykonawcy - Najlepszy portal hip-hop

Vinnie Paz to jeden z najbardziej zapracowanych raperów ostatnich lat. Ilość gościnek i płyt, jakie nagrywa jest dość duża, nie zawsze to przekłada się na jakość, ale na pewno na każdej płycie można znaleźć coś dla siebie. Gdy prawie dwa lata temu robiłem wywiad ze Stoupe dla Popkillera, to producent formacji Jedi Mind Tricks odpowiedział na jedno z moich pytań, że nowe JMT na pewno się ukaże, ale nie w 2015, bo obaj panowie byli zajęci swoimi projektami. Nie minęło kilka miesięcy a swoja premierę miał nowy krążek.

Vinnie w jednym z wywiadów odpowiedział, że tracki nagrane na ostatni krążek JMT były napisane od nowa, nie były to jakieś odrzuty, bądź nowe tracki ze zbliżającego się solowego albumu "The Cornerstone of the Corner Store". Dlatego najnowsze solo wzbudza podwójny apetyt na płytę, od premiery "Carry on Tradition" minęły trzy lata. Numer wrzucony w nowym odcinku 'Ot tak' trochę wyłamuje się od konwencji, do której wcześniej przyzwyczaił nas Włoch. I to pewnie takiego Vinniego wielu by chciało słuchać, gdzie zwrotki nie są napisane na kolanie, bo niestety co uważniej słuchająca osoba na ostatnim albumie JMT może dosłyszeć niezłe kwiatki. 

Najnowsza płyta Flatbush ZOMBiES rozpoczyna się słowami "In a world full of haters stands a single group who clearly seperate themselves from the rest". Opis ten idealnie pasuje do pochodzącego z Brooklynu zespołu, w którego skład wchodzą Meechy Darko, Zombie Juice oraz Erick the Architect. Z twórczością "zombiaków" zetknąłem się po raz pierwszy w 2012 roku, kiedy wydali swój debiutancki mixtape "D.R.U.G.S." Już wtedy dali się poznać jako bardzo ekscentryczne osobowości, których największymi zaletami były oryginalność, charyzma i pomysł na siebie. Przełom nadszedł rok później wraz z premierą ich drugiego niezależnego wydawnictwa "BetterOffDEAD", które sprawiło, że ci trzej wariaci stali się jedną z moich ulubionych grup zza Oceanu. Nic zatem dziwnego, że miałem spore oczekiwania wobec ich oficjalnego studyjnego debiutu, który światło dzienne ujrzał 11 marca.

W miniony piątek nakładem Step Records do sklepów trafił oficjalny debiut Bałagane pt "Źródło". Kaz Bałagane to przede wszystkim nowoczesny rap, mocno inspirowany francuską sceną trapową. Autor, obeznany z mroczną stroną życia w stolicy, snuje historie o wielkomiejskim życiu i lokalnym półświatku. Raper dał się poznać szerszej publiczności świetnie przyjętym krążkiem „Lot022”. Wydawnictwo, które ukazało się niezależnym sumptem, zebrało bardzo dobre opinie wśród słuchaczy, a nakład fizyczny rozszedł się w szybkim tempie.

Czego można spodziewać się po solo? - Źródło ma bardzo wiele follow upów. Po pierwsze można to podczepić pod źródło wiedzy, że jesteś zagubiony i kieruje Cię w jakąś stronę – mówi Kaz. - Można to porównać do tego, że to jest towar z pierwszej ręki czyli źródło. Może to też być follow up do książki Ayn Rand czyli walka z tandetą. Coś innego. Nie oparte na zasadach napisanych lata temu, na kanonach tylko coś wypracowanego własnoręcznie.

Od momentu premiery krążka "Napalm" minęły już prawie 4 lata - w tym czasie pojawiło się trochę przecieków na temat następnej płyty Pana "X 2 tha Z", o których pisaliśmy na łamach Popkillera, jednak żadna z nich nie została dotychczas potwierdzona. Nie znaczy to jednak, że temat zupełnie umarł - wręcz przeciwnie, bo właśnie dotarły do nas najnowsze wieści z obozu Xzibita: nowy album trafi do sklepów jeszcze w tym roku!

Autor jednego z moim zdaniem najlepszych do tej pory albumów rapowych roku 2016 w postaci wspaniałego „Disguise The Limit” – Nyck Caution, wypuścił niedawno kolejny singiel promujący wydawnictwo. Refleksyjne, osobiste „Somebody”, dające ujście wielu wątpliwościom i frustracjom młodego MC z Brooklynu, opatrzone zostało ciekawie zrealizowanym, nakręconym w nocy na pokrytych mrokiem ulicach Nowego Jorku klipem.

Pochodzący z Atlanty, złożony z braci Brennana i Blake'a Belaire'ów duet ILLClinton oferuje niezwykle ciekawe połączenie klasycznych soulowych sampli, rozsadzających subwoofery linii basu, współczesnych elementów południowego stylu oraz pierwszej klasy, treściwej nawijki, a ich najnowszy album to dobry przykład tego, jak interesująca obecnie jest podziemna scena Atlanty. Czegoś takiego jeszcze w tym roku nie słyszeliście.