Klasyka

"Mieszkałem w Queens, a moja ksywka wzięła się stąd, że miałem strasznie dużo czterdziestek piątek. Tak dokładniej... Chodziłem po domach i pytałem się ludzi czy nie mają jakichś czterdziestek piątek. W końcu miałem ich tyle, że mogłem określić się królem czterdziestek piątek". Winylowe ciastka odtwarzane w tempie 45 obrotów na minutę w domu Marka Jamesa, znanego później jako DJ Mark The 45 King, służyły nie tylko do delektowania się muzyką innych artystów, ale również do tworzenia swoich kompozycji. Wokół nich z kolei zaczęli zbierać się MC's, którzy chcieli nawijać i potrafili robić to znacznie lepiej niż inni.

Dla wielu z was ""DJ Mark The 45 King" i "Flavor Unit" mogą nie kojarzyć się z niczym, ale... Czy pamiętacie, że w późniejszym okresie swojej kariery Mark James, który od pewnego czasu posługuje się skróconą ksywą, jako 45 King wyprodukował dwa piekielnie ważne single końcówki XX w - "Stan" Eminema i "Hard Knock Life" Jaya-Z? Czy wiecie, że w szeregi ekipy wchodzili nie tylko kojarzeni dziś znacznie mniej Lakim Shabazz, Chill Rob G czy Apache, ale również Queen Latifah, Freddie Foxxx, Naughty By Nature czy Black Sheep?

Można obwiniać YouTube'a za cenne godziny życia, które nam bezpowrotnie zabrał, ale przecież nie wszystkie z nich były godzinami zmarnowanymi. Ileż to fantastycznej muzyki poznaliśmy dzięki temu serwisowi, ileż to perełek wyłowiliśmy, ileż to starych teledysków czy koncertów obejrzeliśmy. 

Przykłady takich znalezisk można mnożyć, a dzisiaj przedstawimy jedno z nich. Mowa tu o "Itz Da Joint" bostońskiej, od dawna już nieistniejącej, grupy Joint Ventures. Sławę zyskali tylko w rejonach Massachusetts, ale nie zmienia to faktu, że warto zaznajomić się z ich muzyką. A przynajmniej tym singlem.

Gdy panowie z Onyx rozdzielili się, by poświęcić czas na solowe projekty można było zastanawiać się czy wyjdzie im to na dobre - nie raz przecież członkowie kultowych formacji nie byli w stanie uciągnąć zainteresowania swoimi solówkami. Tutaj nic takiego miejsca nie miało. O ile solówce Fredro Starra daleko do ideału a późniejsze solo Sonseego przeszło całkowicie bez echa, to Sticky Fingaz chyba nigdy nie świecił tak jasno jak na "Black Trash", gdzie dobitnie ukazał, kto w Onyxie grał pierwsze skrzypce.

Sticky to jeden z tych raperów, których ciężko nie doceniać. Gość, który nawinie linijki, które nie przeszłyby przez gardło żadnemu innemu MC na świecie, a w swoim chamstwie i buractwie potrafi być do bólu kreatywny i błyskotliwy, ukazując dodatkowo wielkie poczucie humoru. Typ, który we wspólnym tracku dał radę przyćmić nawet samego Big Puna. Wulkan energii, niepodrabialny styl i moc nowojorskiego hardkoru w stężeniu naprawdę rzadko spotykanym. Na "Black Trash" ukazuje wszystkie atuty, tworząc jeden z najlepszych koncept-albumów w rapie i co chwila zadziwiając. Kto inny do refrenu "What If I Was White" zaprosiłby Eminema? Kto inny Redmana czy Canibusa obsadziłby w pobocznych drugoplanowych rólkach? Kto swoją rzekomą autobiografię nazwałby mianem "Czarnego śmiecia"? W końcu - kto inny miałby jaja by jeden z tracków zacząć wersami "If it wasn't Kool Herc hip hop wouldn't be created? That's bullshit, I would've create it 10 years later!"?

Gdy wczoraj Piotrek zamieścił w ramach Diggin In The Videos klip do numeru "React" pochodzącego z płyty "Shut Em Down" przypomniał mi się remix tytułowego kawałka z tego CD... Zdążyłem przyzwyczaić się, że gdziekolwiek pojawiał się nieodżałowany Big Pun, zostawiał konkurencję daleko w tyle, zjadając numery, bądź przynajmniej grając tam pierwsze skrzypce.

Na albumie Onyxów z 1998 roku również nawinął dobrze... nie zmienia to faktu, że Sticky Fingaz jest jednym z niewielu MC, którym udało się przyćmić Punishera we wspólnym tracku.

Nutso zgromadził w jednym kawałku elitę nowojorskiego boom-bapu lat 90-tych. Numer wyprodukował producent o ksywie SPKilla, a na featuringu słyszymy tutaj Capone'a, N.O.R.E.'a, Royal Flush'a oraz Tragedy'ego. Mocna obsada, prawda? Kawałek oczywiście miałby o niebo większą siłę rażenia gdyby został nagrany minimum dziesięć lat temu, ale to nie zmienia faktu, że tego typu kolaboracje trzeba zawsze sprawdzać. I tak trzeba przyznać, że całość brzmi całkiem nieźle.

"Pod koniec listopada do sprzedaży trafi reedycja pierwszej solowej płyty Mesa pt. Alkopoligamia: zapiski typa. Ten kultowy album przetrwał próbę czasu i mimo, że autor zdążył wielokrotnie zmienić styl od 2005 r., muzyka z tego okresu to wciąż ostre flow, emocje i świetne bity. Ceny używanych egzemplarzy osiągają od dawna zawrotną wartość na aukcjach, wytwórnia Alkopoligamia.com zdecydowała się więc zrobić z tym porządek. Dzięki wykupieniu praw do ...zapisków... od oficyny T1/Teraz słuchacze Mesa będą mogli rozkoszować się doskonałym brzmieniem dwudziestu utworów z przeszłości i sześciu nowych tracków." - pisze Alkopoligamia, label którego nazwa pochodzi właśnie od debiutu Typa.