Klasyka

D.R.S. to pięcioosobowa grupa z Sacramento w Kalifornii, która wydała tylko jeden album pod tą nazwą, po czym przechrzciła się na The Jackers. Wydane przez Capitol Records w 1993 "Gangsta Lean", głównie dzięki tytułowemu singlowi zdołało zamieszać na listach sprzedaży dochodząc do 34 pozycji listy Billboardu. Dziś mało kto o nich pamięta, a szkoda, bo sposób w jaki połączyli gangsta rap z klasycznym r'n'b to coś zdecydowanie wartego uwagi.

W naszym luźnym cyklu chciałbym dziś skupić się na bardzo, ale to bardzo leniwym kawałku, który w ostatnich dniach katuję minimum kilka razy dziennie. Cóż... "I've got that sickness".

Kojarzycie numer "Kool Aid & Frozen Pizza", będący jednym z pierwszych hitów Mac Millera? Mający wielomilionową oglądalność singiel z mixtape'u "K.I.D.S." nagrany został na kultowym i klasycznym instrumentalu "Hip 2 Da Game" Lorda Finesse'a, o czym wielu młodszych fanów może nie wiedzieć.

Teraz założyciel legendarnego D.I.T.C. postanowił upomnieć się o swoje i podał Millera do sądu z powodu bezprawnego użycia tego bitu. Żąda od niego, bagatela, 10 milionów dolarów!

Rok 1996 to dwa wydarzenia, które w karierze Lauryn Hill należy uznać za absolutnie kluczowe. Pierwszy to występ w jednym z najlepszych duetów raper/wokalistka jakie powstały kiedykolwiek czyli legendarnym "If I Rule The World (Imagine That)" Nasa. Drugie to premiera drugiego krążka jej pierwszej grupy - Fugees.

Wielu może to zdziwi, ale "The Score" wcale nie jest pierwszą płytą zespołu. W 1994 ukazało się "Blunted On Reality" do którego może będzie jeszcze okazja wrócić. 1996 zmienił życie Lauryn, Wyclefa i Prasa na zawsze. Prawie 6 milionów sprzedanych egzemplarzy w samych Stanach, wielokrotna platyna w różnych zakątkach Świata (w tym w Polsce!) pęczniejące konta bankowe... Nic dziwnego - ta płyta jest naprawdę wyjątkowa.

Można by zacząć od klasycznego i przeoranego do oporu stwierdzenia, że '94 był najpiękniejszym rokiem dla Rapu. Można by, ale po co? Większość Klasyków z Nowego Jorku zna prawie każdy szanujący się słuchacz, podobnie sprawa ma się z West Coastem. Co jednak z zapomnianym i sprowadzonym ostatnio do tępych, popierdujących bengerów trzecim wybrzeżem?

Panie i Panowie przed wami debiut ekipy, którą wszyscy doskonale znacie (choć to może niezbyt odpowiednie określenie), a mianowicie album o wdzięcznym i jakże prostym tytule - "Southernplayalisticadillacmuzik". Domyślacie się o kogo chodzi?

Chcąc przekopać się przez gigantyczne złoża rapowych słodkości z lat 90.,  trzeba by zrezygnować ze szkoły i pracy, dać sobie spokój z jedzeniem i snem, zapomnieć o rodzinie. Z jednej strony trochę to przerażające - przesłuchać tysiące albumów i wciąż mieć przed sobą milion innych, ale z drugiej - czy to nie jeden z powodów, dla których kochamy tę muzykę?

Dajmy na to - Dred Scott. Obecnie jest co najwyżej muzyczną ciekawostką, a umiejętnościami nie odbiegał przecież od najlepszych. Świetny tekściarz, dobry raper, znakomity producent. Wszystkie te zdolności Scott połączył w jedynym chyba utworze, który kojarzony jest do dnia dzisiejszego - "Back In The Day". To tętniąca jazzem, przypominająca nieco dokonania A Tribe Called Quest, produkcja i nostalgiczny tekst gloryfikujący dawne czasy - tego nie można nie kochać.

O ile nie mam nic przeciwko Nicki Minaj, a do jej zwrotki ze świetnego "Monster" powracam regularnie, o tyle nijak nie mogę zrozumieć fenomenu pań pokroju Iggy Azalei, Azealii Banks, Teyany Taylor czy - tym bardziej - V-Nasty. Więcej u nich medialnego szumu i dążenia do rozgłosu niż faktycznych umiejętności.

Faktycznych umiejętności można się za to bez większych problemów doszukać u pań z The Conscious Daughters - rapowego duetu, który nigdy nie cieszył się popularnością dorównującą wymienionym wyżej raperkom, a sławę zyskał tylko w okolicach Bay Area, ale co wcale nie oznacza, że ich umiejętności były niższe. Wręcz przeciwnie. Świadczy o tym chociażby g-funkowa perełka w postaci "Something To Ride To (Fonky Expedition)" z 1993 roku.

Przez wiele lat uważałem LL Cool J'a za nasmarowanego oliwką i oblizującego wargi w klipach gościa, który zyskał popularność dzięki laskom z całego Świata, które bardzo chciały się przytulić do sexownego Murzyna. Ignorancja bywa czasem silniejsza niż ciekawość. Dziś, kiedy pomyślę sobie, że kiedy ukazywał się "Mr. Smith", a był to rok 1995, gość był dziesięć lat (!) po oficjalnym debiucie nie chce mi się wierzyć. Pierwszy raper ze złotą płytą, ikona najlepszych lat Def Jamu, właściciel jednego z najbardziej niesamowitych flow ever.

"Mr. Smith" to album, który rozszedł się w nakładzie przekraczającym dwa miliony egzemplarzy. Nic dziwnego, bo to płyta, której praktycznie nie da się stawiać zarzutów, a jeśli już to mogą one wynikać tylko z subiektywnych preferencji. Jeśli ktoś lubi rap, którym rządzi perkusja i flow, które jest wyjątkowe nie poprzez maksymalne nagromadzanie rymów, ale przez tonację głosu, impet wersów i charakterystyczne podejście do rytmiki, na bank pokocha ten album.