Grime

21 czerwca będziecie mogli posłuchać nowego albumu w całości nawiniętego przez najbardziej charakterystyczne angielskie flow. Co kryje się pod komiksową okładką?

2002 to rok, w którym pochowano Królową Elżbietę, Serena Williams pokonała swoją siostrę w finale French Open, a Alicja Janosz wygrała pierwszego polskiego Idola. W Anglii rządził garage, a grime był w powijakach. Z podziemia coraz śmielej wyłaniały się twarze młodych zdolnych takich jak Wiley, czy Kano. Hardkorowe, ryjące czape numery raperów wskakiwały coraz wyżej na listach przebojów.

Jedną z ekip, której pierwszym singlem udało się zawojować aż siódme miejsce na oficjalnym UK Charts jest właśnie More Fire Crew. Sprawdźcie jak to brzmiało "Back then", kiedy jeszcze Lethal Bizzle nie miał syndromu rapera, a Dizzee Rascal był tym samym wkurzonym małolatem szczerzącym się z kąta.

Przyjrzeliśmy się już gromadce Wiley'a z Eskibeat Recordings, a dziś, jakkolwiek by to nie zabrzmiało, powdychamy trochę brudnego smrodu. Dirtee Stank to label londyńskiego rapera Dizziego Rascala, który wydaje płyty takich artystów jak Newham Generals, czy Smurfie Syco.

Ciach, wrzucamy brzydkie logo na tapetę.

Dollera poznaliśmy już parę niusów wstecz kiedy to rapował sobie w najlepsze melanżowe numery o maniurach. Okazuje się jednak, że chłopak jest nie w ciemię bity, na cztery nogi kuty, czerpie ze spuścizny gangsta rapu z Queensbridge i wie jak zarobić brudną forsę na tym i owym.

Jeśli chcecie poznać parę jego patentów odpalcie ten streetalbum.

Jelly, Jelluz, Capital J to brytyjski raper, który zapytany o swoich ulubionych artystów wymienia między innymi Kanye Westa, Timbalanda, czy Drake'a, a sam o sobie mówi, że chce robić przede wszystkim duże rzeczy.

Rzeczy duże, czyli dobrze sprzedające się mega hity.

Świeżutki klip od anglosaskiego brata Timbalanda, a może nawet Kanye Westa. Produkuje, rapuje, podśpiewuje. Bity Wizzy'ego są naprawdę Wow. Niektóre bardziej, inne mniej, ale zawsze są to tak zwane bangery.

Mi osobiście bardziej podchodzi mocniejsze uderzenie jakie zaserwował np. u Wretch'a 32, ale Y.Wizz w wersji light i bardziej R'n'B nadal wypada świetnie szczególnie w kontekście całej płyty. A Scorcher?

Jak przystało na dobrego brytyjskiego rapera Skepta serwuje nam świetne połączenie dobrego rapu i popu ze szczyptą dubstepu.

Tym razem singlowy numer to nie żaden densik, a spokojna nuta będąca połączeniem popowej ballady i powolnego grime'u.