Klasyka

Powrót Cuban Linka z nowym singlem i nowym, odpowiednio ostrym klipem przypomniał mi o tym numerze... Wydane w 2005 roku "Chain Reaction" przeszło bez wystarczająco echa, mimo że przynajmniej w przebłyskach było naprawdę mocne.

Natomiast singlowe i zamykające album "Letter To Pun"... Nie skłamię, gdy napiszę, że wg mnie to jeden z najlepszych numerów mijającej powoli dekady.

Wydany w 1993 roku album wdrapał się na 1 miejsce Billboardu i pokrył złotem. Uznawany jest za jeden z najbardziej wpływowych krążków w historii gangsta-rapu i jeden z ważniejszych dla całego zachodniego wybrzeża.

2Pac nazwał go "najmocniejszym i najostrzejszym albumem jaki kiedykolwiek nagrano". Dlaczego więc dla przeciętnego polskiego słuchacza Spice pozostaje anonimowy a Kalifornia częściej kojarzy mu się z Dilated Peoples?

"The Infamous" to bez wątpienia jedna z najbardziej kultowych eastcoastowych pozycji. Dwójka młodych Nowojorczyków wypuściła w 1995 roku materiał, który do dziś jest wyznacznikiem, jak powinien brzmieć pełnokrwisty, brudny, uliczny rap.

Myślę, że wielu naszych czytelników uzna więc wieści o opublikowaniu oryginalnej kasety demo "Infamous" za jedną z najlepszych informacji ostatniego czasu.

W Stanach pamięć zmarłych czczona jest w inny sposób i dzień wcześniej niż u nas. Jednak coroczna inicjatywa Hiszpanów z Cookin Soul pozwala idealnie wpasować się w obie okoliczności.

Tym razem wpasowała się idealnie również w moje gusta - myślę zresztą, że nie tylko w moje. Panie i panowie, Big L i Big Pun w trzeciej częśći "Night Of The Living Dead"!

Public Enemy - He Got Game (1998)

Dlaczego: Dziś wieczorem CNN Czarnej Ameryki pokaże się po raz pierwszy w warszawskiej Stodole. Występując z żywym bandem z pewnością pokażą, że wciąż mają grę... w ręku.

Zgodnie z przewidywaniami - w sobotę w okolicach Nowego Światu odbyła się fantastyczna impreza. Publiczność dopisała, nie było przypadkowych ludzi, prawdopodobnie z powodu braku warszawskich supportów. Mała sala koncertowa Powiększenia była wypełniona prawie po brzegi, a publiczność miała mnóstwo dobrej energii. Ale po kolei.

Różnorodność muzyki, którą prezentujemy wam na łamach Popkillera czasem dziwi mnie samego. Hip-hop to gatunek, którego granice są tak szerokie, że nie sposób wygłaszać o nim generalne teorie mając pewność, że nie znajdzie się jego gałąź, która tym twierdzeniom zaprzeczy. W dzisiejszym Klasyku Na Weekend coś czego raczej nie pokochają Ci, którzy po nocach uczą się tekstów Commona na pamięć, na ścianie wieszają plakaty z Talibem Kweli, a poza Nowym Jorkiem znają tylko współczesne dokonania Bostonu i "Chronic 2001" i dwa numery Outkastu. "It's a SCC thang!".

"Russel Simmons pozwolił nam wejść do studia i zrobić dokładnie to co chcieliśmy zrobić" powiedział Havoc przy okazji premiery albumu. Nie mylcie go z członkiem Mobb Deep. Kiedy Havoc i Prodeje z tą liczna grupą jeździli po ulicach Sout Central LA i grali tam, gdzie tylko dano im taką możliwość, Havoc i Prodigy z Mobb Deep pewnie prosili jeszcze swoich ziomów, żeby przynajmniej dosłuchali ich taśmy do końca. O ile takie w ogóle już istniały. "'N Gatz We Truss" to drugi wydany oficjalnie album SCC, ale pierwszy, który wyszedł już pod pieczą "wielkiego brata" - Russela Simmonsa i jego Def Jamu. Gangsta rap chyba nigdy wcześniej i nigdy później nie był aż tak niepoprawny politycznie.